HEINTJE DAVIDS \\ CLAUDIA DE BREIJ

HEINTJE DAVIDS \\ CLAUDIA DE BREIJ

Op vrijdag 23 april 2021 zag ik in het programma 'de Vooravond' een item over good old Heintje Davids. Cabaretière Claudia de Breij heeft ter nagedachtenis over deze legendarische dame een voorstelling bedacht. Een show met Broadway allure moest het worden over het leven en werk van Heintje Davids. Claudia zag de dansers al voor zich en ook een showtrap met dertig treden, die bij elke stap zouden oplichten. Tot het maart 2020 werd en de tournee vanwege Corona ineens werd gecanceld. In de documentaire 'Hier zijn wij' heeft Suzanne Raes de repetities vastgelegd.

Telst: Joop H. Dagelet

Wie Heintje Davids wel eens ontmoet heeft, werd onmiddellijk verliefd op haar. Een stoere, bijdehante tante die in haar leven flink wat obstakels moest overwinnen. Ze werd door haar beroemde broer Louis te dik en lelijk bevonden voor een rol in de familieshow. Ze was het lelijke eendje van de familie Davids. Per gratie mocht ze meedoen met broers Hakkie, Louis en zus Rika. Op eigen kracht kwam ze uiteindelijk in de showbusiness terecht als komische revue zangeres. Ze had de lach, net als André van Duin, aan haar kont hangen. Ze zong: We gaan naar Zandvoort al aan de zee, we nemen broodjes en koffie mee. Een hit die heden ten dage nog altijd door jong en oud wordt meegezongen op bruiloften en partijen. Heintje wist als enig lid van het gezin de tweede wereldoorlog te overleven door onder te duiken in een mortuarium.
Bij een razzia lag ze in de koeling met een naamkaartje om haar dikke teen. Ze werd bijna door de nazi's vermoord om wie ze was. [Jodin]
Na de oorlog werd ze onthaald als een diva op de Amsterdamse podia.
Regelmatig trad ze op in het beroemde radioprogramma: De Bonte Dinsdagavondtrein. Met ons gezin zaten we met doppinda's gekluisterd aan de distributie radio met slecht vier zenders.

Op 11 april 1968 vond er een liefdadigheidssoiree plaats in de Groninger Stadsschouwburg ten bate van het nieuw te bouwen zwembad in het vakantiecentrum voor gehandicapte kinderen te Roden.
Het werd aanbevolen door koningin Beatrix als beschermvrouwe.
Er werd belangeloos meegewerkt door Groninger artiesten zoals de toen nog vrij onbekende Seth Gaaikema en zijn vaste pianist Roelof
Stalknecht, de operettezangeres Erna Leidsman en tienersterretje Diana Beerta, het zigeunerorkest van NFO-violist Willem Wolthuis en de Grunneger Daansers oet Zandeweer.  

De balletgroep van Gretel van Bruggen trad er op en ook ik met mijn toenmalige danspartner Cisca Mook.
Voor het televisieprogramma Avro's Danstest had ik een charleston gemaakt. Een parodie met een knipoog op de roaring twenties.
De volgende dag stond er in het Nieuwsblad van het Noorden van ons een foto met Heintje Davids en haar pianist Joop de Leur.
Ik kreeg mijn eigen kleine Heintje Davids verhaal.
Voor de foto opname werden we bij haar in de kleedkamer uitgenodigd.
Dat alleen al was een eer. Heintje was toen tachtig, want ze werd in 1888 geboren las ik. Wij vonden haar oeroud en niet moeders mooiste.
Als ik dit opschrijf ben ikzelf 81, voel me jong en knap.
Een beetje wappie stond ze ons te woord. Een oude dame met een dikke, zwarte, ronde bril die bijna het hele gezicht verhulde.
Ze droeg een theatrale groene tafzijden jurk en veren op het grijs gepermanente, rimpelige, zwaar opgemaakte hoofd.
Ze dronk jonge jenever uit een klein borrelglaasje. Ze bood ons ook een glas aan. Wij weigerden beleefd.

Met een groggy verrookte stem lachte ze er om, stak een sigaret aan, nam een slok jenever en proostte op de goede afloop.
Heintje was door de organisatie uitgenodigd om het publiek aan te moedigen lootjes te kopen om de kas zoveel mogelijk te spekken.
Het laatste nummer vóór de pauze werd haar moment van glorie.
Ze werd op een soort van troon gezet, omdat ze amper op haar korte, dikke pootjes kon staan. Ze zong haar beroemde lied: Draaien, draaien altijd maar draaien. Onder het zingen had ze moeite haar valse tanden binnen te houden en haar stem klonk niet meer zoals het ooit was.
Het was de ontrafeling van vergane glorie. Heintje ging tijdens haar zangcarrière meermalen met pensioen om daarna toch weer op de planken te verschijnen. Het is het 'Heintje Davids effect' gaan heten. Het is opgeslagen in de Dikke van Dale.

Voor háár was het misschien wel de manier waarop ze met haar trauma en oorlogsverleden omging. Nooit écht afscheid kunnen nemen omdat je dat al te vaak van alles en iedereen hebt moeten doen.
De krantenfoto en het verslag van de benefietavond staan in mijn plakboek van 1968.

Later bericht Overzicht Eerder bericht