Filmrecensie "The Duke"

Filmrecensie "The Duke"

Pathé 50PLUS vertoont elke dinsdag en donderdag om 13:30 uur een film waarbij het aanbod elke twee weken wisselt. Van 7 juni tot en met 16 juni is de volgende film te zien:

(Barbara Rodermond)

 

THE DUKE
Deze komische dramafilm is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Kempton Burton (Jim Broadbent), een man die zich fier inzet voor elke vorm van sociaal onrecht. Hij wordt daarbij gesteund door zijn zoon Jackie (Fionn Whitehead). Meerdere keren komt hij in de problemen door zijn principes. Zo wordt hij prompt  ontslagen als hij het opneemt voor een Pakistaanse collega die te maken krijgt met racisme.  
Hij ergert zicht mateloos aan de overheid, die 180.000 pond betaalt voor de aanschaf van een portret van de Hertog van Wellington, geschilderd door Goya.
Dat geld zou voor het goede doel gebruikt moeten worden, redeneert Kempton. Zoals ouderen gratis toegang tot televisie te geven. Hij betaalt de omroepbijdrage uit principe niet, maar zijn vrouw Dorothy (Helen Mirren) tot zijn ontsteltenis wel. De verhouding met zijn vrouw is ambivalent. Dorothy lijkt wat kleurloos, maar ze heeft een scherpe tong wat tot pittige dialogen leidt. Ze werkt als huishoudster en zorgt zo voor brood op plank als Kempton weer eens ontslagen wordt.

 


Achter de wat scheve verhouding tussen Kempton en Dorothy ligt meer ten grondslag. Een familieleed waar Kempton zo lijkt het, beter mee kan omgaan dan Dorothy, die het niet heeft kunnen verwerken. Er zijn momenten dat het echtpaar tot verwijderen elkaar vindt, dansend in de keuken, maar het zijn zeldzame momenten. 


Wat kan Kempton doen om zijn ideaal, gratis televisie voor ouderen te realiseren? Het idee blijft in zijn hoofd rondspoken en resoluut als hij is besluit hij tot een radicale beslissing. En zo gebeurt het dat hij in 1961 op zestigjarige leeftijd naar de National Gallery gaat en het portret van de Hertog van Wellington steelt. Het portret wordt met behulp van Jackie in een kledingkast verborgen. De eis van Kempton is duidelijk: het museum krijgt het portret terug als alle ouderen gratis toegang tot televisie krijgen. Na de diefstal wordt een leger politieagenten opgetrommeld, en de woordvoerder vertelt met gewichtige stem dat de diefstal is uitgevoerd door een professionele, internationale misdaadbende. Kempton stuurt verschillende losgeldbrieven, maar zonder resultaat. Als het portret door een familielid wordt ontdekt, die een deel van de waarde van het portret wel als persoonlijk losgeld ziet zitten en hem onder druk zet, besluit hij het schilderij terug te brengen naar het museum.  Hij wandelt met het portret onder zijn arm het museum binnen en overhandigt het doek aan een verblufte suppoost. Dit blijft natuurlijk niet zonder gevolgen, ook al vindt Kempton het volslagen onterecht dat hij de gevangenis in moet. In afwachting van een proces.


Zijn advocaat (Matthew Goode) hoort de verhalen van Kempton met een twinkel in zijn ogen aan. Kempton zet in de getuigenbank met een hartverwarmend, oprecht pleidooi en de nodige (Britse) humor de rechter, de jury en het aanwezige publiek volledig naar zijn hand. De zaak is beklonken als zijn advocaat stelt dat hij het doek niet gestolen maar “geleend” heeft voor het goede doel. Nadat Kempton een korte celstraf heeft uitgezeten, verzoent hij zich met zijn echtgenote en gaan ze naar de bioscoop om de eerste James Bond film, Dr. No (1962) te zien. Wie schetst hun verbazing als James Bond in een scène in het huis van Dr. No verbluft naar het portret van Wellington kijkt? Noot: Het schilderij werd uit de National Gallery gestolen vlak voordat de opnamen van Dr. No begonnen. De krantenkoppen stonden vol van de opzienbarende diefstal, en er werd een kopie van het doek geschilderd voor de film.  Jim Broadbent en Helen Mirren, twee excellente acteurs en beiden Oscarwinnaars, vormen een ijzersterk duo in deze film van regisseur Roger Mitchell (Notting Hill) die overleed vlak voordat de film in de bioscoop uitkwam. Aan Broadbent werd naar aanleiding van de film gevraagd welk schilderij hij zou stelen als hij er mee weg kon komen. Een Brueghel was zijn antwoord. En Helen Mirren? Zij zou voor een Kandinsky verwijderen gaan!
 

Later bericht    Overzicht    Eerder bericht